دو سال گذشت از روزی که جوانیم را در فرودگاه در آغوش مادر و پدرم رها کردم گذشت آن همه خیره سری و غرور ... تلخی بلوغ جای شیرینی بی مسئولیتی را گرفت ... از خود می پرسم که ارزشش را داشت ؟؟ تحصیل و مدرک دک

تولدش بود ... یک بار زیرزیرکی از زیر زبانش به بیرون کشاندم که 17 دی بود ... راجع به همان رعنای خرامان سخن می رانم ... گذشت هفته ای که بی قرار تقویم را زاغ سیاه چوب می زدم تا شاید تبریکی بگویم بهر رضا

بی حس شده ام از بس خواستمش ... حال جالبی دارم، موزیک، فیلم، نوشته، صحبت ... چه شاد و چه غمگین ... در من حس گریه می آفریند ... نه خود آن ... بلکه فقط خواستنش را ... با تمام آفرینشم گریه می خواهم ... ب

در شرق تهران، در یک آموزشگاه فنی کار می کرد.با اینکه حقوق جذابی شاید نداشت، با علاقه ای عجیب دل به آن کار داد. تا جایی که برای یکی از دروس آنجا به حقیر پیشنهاد کاری داد ... خوشحال بودم از داشتن اولین